Dünən, töfsiyə üzərinə izlədiyim filmdə bir epizod məni çox dərinə apardı. Filmin adı, Speak no Evil. Speak No Evil filmində (həm 2022 Danimarka orijinalı, həm də 2024 remeykində) ailənin qızının sevimli oyuncağı (dovşan) üçün geri qayıtması təsadüfi detal deyil. Bu, filmin əsas ideyalarından birini göstərən simvolik məqamdır.
Qız oyuncağını unutduğu üçün ağlayır. Ata əvvəlcə etiraz edir, çünki geri qayıtmağın mənasız olduğunu düşünür. Amma sonda valideynlər qızın israrına boyun əyirlər və geri dönürlər. Bu qərar süjeti faciəyə aparan dönüş nöqtəsidir.
Bunun bir neçə mənası var:
Valideynlərin sərhəd qoya bilməməsi. Onlar qızın istəyinə “yox” demirlər. Bu, filmdə dəfələrlə görünən xüsusiyyətdir: narahat olsalar da, etiraz etmək əvəzinə güzəştə gedirlər.
Kiçik güzəştlərin böyük nəticələr doğurması. Rejissor göstərir ki, bəzən adi görünən bir qərar insanın taleyini dəyişə bilər.
Psixoloji zəiflik. Əsas qəhrəmanlar daim qarşı tərəfi incitməkdən çəkinirlər. Oyuncaq üçün geri qayıtmaq da həmin davranışın davamıdır.
Oyuncağın simvolizmi. Dovşan qız üçün təhlükəsizlik və uşaqlığın rəmzidir. Valideynlər onu sakitləşdirmək istəyirlər, amma bunun əvəzində ailəni daha böyük təhlükəyə atırlar.
Filmin verdiyi əsas mesajlardan biri budur: həddindən artıq nəzakət, qərarsızlıq və hər kəsi razı salmağa çalışmaq bəzən təhlükəli ola bilər. Oyuncaq üçün geri qayıtmaq sadəcə bir bəhanədir; əslində film valideynlərin “yox” deyə bilməməsinin necə faciəyə çevrilə biləcəyini göstərir.
Yox, demək çox önəmlidir…
WhatsApp-dan bizə yazın