Bir şeyə ilişib qalmağın əsl faciəsi budur: heç vaxt baş verməyən şeylər üçün ağlayarkən, həqiqi həyat səssizcə yanımızdan ötüb keçir.
Bizi sevənlər işığımızdan məhrum qalır, qapılar sakitcə bağlanır, zaman isə heçliyə qarışır. Biz könüllü şəkildə bir xəyalın əsirinə çevrilir, gerçək və əlimizin çata biləcəyi şeylərdən imtina edirik.

Xoşbəxtliyi tapmaq — artıq ölmüş gözləntiləri dəfn etmək və həyatın yenidən nəfəs almasına yer açmaq cəsarətini tapmaqdır.